مروری بر ورزشگاه ها .:: سومین استادیوم / Corso Marsiglia ::.
 |
کُرسو مارسیلیا نخستین مجموعه ورزشی ایتالیایی بود که کاملا از بتون تقویت شده ساخته می شد و نخستین ورزشگاه کشور بود که به فناوری نور مصنوعی مجهز شده بود که البته ابتکار کسی نبود جز مالک باشگاه یوونتوس ، وکیل تورینو و همچنین معاون شرکت فیات ،ادوآردو آنیلی .
افزون بر دفاتر اجرایی باشگاه و زمین اصلی فوتبال که اندازه ی آن 110 در 65 متر بود ؛ یک زمین دیگر هم به اندازه ی 94 در 55 متر درست پشت جایگاه ویژه ی زمین اصلی ، قرار داشت که برای کارهای تمرینی تیم استفاده می شد . در کنار این ها و همین طور اتاق رختکن ، این ورزشگاه سه زمین تنیس هم داشت که میزبان بازی های داخلی و بین المللی بود .
مهندس دانیله دنگی ساختار ورزشگاه یوونتوس را این چنین بیان می کند : این زمین بازی تازه ، بر اساس مدرن ترین و آخرین اصول و نیازهای فنی ورزشی در زمینی 40.000 مترمربعی ساخته شده است . زمین اصلی فوتبال آن 110 در 65 متر می باشد که جایگاه ویژه ای برای تماشاگران به طول 90 متر برای ساخته شده است . ساختار این جایگاه از سیمان سخت و نازک و پوششی از فلز و سقف آزبست می باشد .
ساخت و ساز این ورزشگاه از سال 1921 با پشتیابی شرکت نمایش های ورزشی ( Societa' Spettacoli Sportivi - S.S.S ) که وابسته به خود باشگاه تورینی بود ، آغاز شد . این شرکت بیش از 1 میلیون لیر برای ساخت این ورزشگاه که جایگزین ( ورزشگاه پیشین یووه ) کُرسو سِباستُپُلی ( Corso Sebastopoli ) می شد ؛ پرداخت کرد .
در زمینی 40.000 مترمربعی ، زمین فوتبالی با گنجایش 15.000 نفر ساخته شد ؛ در حالی که در روزهایی که بازی های حساسی برگزار می شد ، جمعیت ورزشگاه نزدیک به دو برابر گنجایش آن ( 20 تا 25 هزار نفر ) می رسید.
نخستین بازی فوتبالی که این ورزشگاه میزبانی کرد ، با پیروزی 4- 0 یووه برابر مدنا در 19 اکتبر 1922 همراه و پس از آن ، تا سال 1933 ، پیش از آن که یووه به ورزشگاه تازه ی خود ، یعنی شهرداری بِنیتو مووزولینی ( Stadio Municipale Benito Mussolini ) برود ؛ میزبان بازی های خانگی این باشگاه بود و در این 11 سال ، چهار بار جشن پیروزی اسکودتوی یووه را به خود دید ؛ یک اسکودتو در سال 1926 و سه تای دیگر در سال های 1930 تا 33 که با هدایت کارلو کارکانو به دست آمدند .
پس از جدایی یووه از این ورزشگاه، کُرسو مارسیلیا دیگر رنگ فوتبال را به خود ندید و پس از 6 سال میزبانی بازی های راگبی شهر تورینو ، سرانجام در 1939 ( در غم دوری یار دیرینه ی خود ) ویران شد ... !
«به اشتراک گذارید»
حسین صالحی«مدیر سایت»
ارتباط با نگارنده:
